Yiğit biraz zor bir çocuk kanımca....Uyuması problem, yemek yemesi problem,oynaması problem.Belkide gününü bizim yanımızda geçiremediği için bu şekilde davranıyor.Bizim onu özlediğimiz kadar oda bizi özlüyor.Belkide uyumak istememesinin sebebi gözlerini açtığında bizimle olmadığını görmekten korkuyor.Yemek yememesinin sebebi ise bize olan kızgınlığını dile getirebilmek.Oyunu ise kendi başına oynamak yerine bizimle oynamaya uğraşıyor.Oyuncaklarını görmezden gelip onunla hoplayıp zıplamamızı istiyor.
Eeee hepsi iyi hoş güzelde şu uyku problemi bazen beni bitiriyor.Özellikle son zamanlarda gecenin saat 4 ü 3 ü demiyor hoppp kalkıyor,kendi deyimiyle (anne gag anne gag )diye kulağımın dibinde arya söylemeye başlıyor.Gözümün birini zarzor açmaya çalışırken ikincisi nasıl açabilirim sorularıyla kendime gelmeye çalışıyorum.Ama nedese bir türlü başarılı olamıyorum.Saç baş dağılmış kendimi toparlamakla meşgulken bizim prens (anna tıktım tıktım diye) sevinçle ortalığı inletiyor o açılmayan diğer gözümde aniden açılıveriyor.Bir kanguru çevikliğiyle zıplıyorum odaya yiğit her zamanki gibi kalorifer borularına tırmanmış ordan koltuğun üzerine zıplıyor arkasından yere hopluyor.Ben yine çığlık çığlığa(oğlum yapma etme hadi uyuyalım benim çok uykum var yarın oynarız)....desemde beni dinleyen duyan kim ki???Uzun çabalar sonunda yiğit'i uyutmayı başarsamda yaklaşık 2 haftadır süren bu tempoya artık dayanamaz duruma geldim.
Yemek yedirmek derseniz o ayrı bir olay.Herşeyi kendi kaşığıyla kendisi yemek istiyor.Gerçi başarılıda oluyor ama katı besinlerde.Çorba gibi sıvı yemeklerde ise yiğit'in üstünün dünya haritasından bir farkı kalmıyor..Genelde kırmızı renk hakim olsadabazen etsuyu gibi kahvemsi renklerde göze çarpabiliyor.Haaa bu arada ağız burun yanakları es geçiyorum çünkü yeryüzünde benzetilmesi zor bir görünüme sahip oluyor.Ama inanın bana dahada bir şeker görünüyor.Bazen çok sinirlensemde kendimi tutamayıp kahkahalarla gülüyorum.
Oğlum büyüyor ve ben bundan zevk alıyorum.İlerde onunla iyi birer arkadaş olacağımıza eminim.Her ne kadar beni zorlayan tarafları olsada yaptıkları,konuşmak için biraraya getirdiği kelimeleri ve azap verici gece mesaileri olsada oğlumu hiçbirşeye değişmem.
Akşam olmasını iple çekerken hafta başını hafta sonuna nasıl bağlarım diye iç geçirirken onu her sabah büzülmüş dudaklar ve gözlerden süzülen yaşlarla bırakırken yaşadığım kalp ağrısını kelimelerle anlatmak mümkün olmasa gerek.Hele güzel türkçemizi yarım harflele kullanmaya çalışarak derdini anlatmak istemesi,müzik duyduğunda çıldırmış gibi ayaklarıyla ritim tutup dans etmesi ayrı bir zevk, ayrı bir mutluluk.
Bu sıralar en sevdiğimiz oyunsa müziği son ses açıp evin içinde çılgınlar gibi oynamak.Her türden dans yaparız biz. çaça, rumba, vals, flamenko zeybek ve daha neler neler....Sanırım yiğit müziğe yatkın ve umarım ilerde tutku haline gelir.Zira sanatla uğraşan insanlar daha bir hayata güzel bakıyor,daha romantik daha mutlu iç dünyasında daha bir huzurlu yaşıyorlar.Oğlumun herhangi bir sanat dalıyla ilgilenmesini çok istiyorum.
Neyse dün akşam başıma gelen bir olay beni hem şaşırttı hemde güldürdü.Yiğit bebek resimleriyle dolu koca kitabı tutmuş sürükleyerek bana getirdi.Sürekli anna ac ac diyor.Açtım bakalım iyide sen bunu napıcaksın oğlum dedim henüz 20 aylık bir çocuk için erken denilecek bir cevapla karşıma dikildi.OKUCAM....
Hala şaşkınlık içindeyim....
Çocuk deyipte geçmemeli çoğu zaman bizleri şaşırtabiliyorlar.Bakalım büyüdükçe daha neler çıkacak o tatlı dilinden.
Hayat güzel ama oğlumla dahada bir güzel ve anlamlı.Gökyüzü daha bir rengarenk,deniz daha bir mavi,çiçekler daha bir hoş kokuyor.
tek kelime söylemek istiyorum.
Oğlum iyiki varsın çünkü sen hayatımın anlamısın....
