Artık o kocamaaann bir oğlan.Gerçi ben hala ona bebeğim desemde o asla bunu kabul etmiyor ve ben hiç bebek olmadım diye birde sitem ediyor.
İçimdeki duygu yoğunluğunu anlatmak mümkün değil.Gözyaşlarım yine her zamanki gibi sonbahar yağmuru şeklinde süzülüyor.
Beraber koskocaman 3 yılı devirdik.Gözlerindeki sevinci,yaşları,hüznü,mutluluğu gördüm.Yürümeye çabalarken düşüşlerini gördüm.Diş çıkartırken çektiğin acıyı,ateşlendiğinde yaşadığın sıkıntıyı,yemek için çabalarken yüzüne gözüne bulaştırmanı gördüm.
Çantamdan eskiden olduğu gibi makyaj malzemelerinin değilde bez,biberon,emzik çıktığını gördüm.
Şimdi ise kocaman bir oğlan olarak karşıma dikilip ben hiç bebek olmadımki diyorsun.
Hani derler ya anneler için çocukları hiçç büyümez diye.İşte sende benim için hiç büyümüyorsun.Hala ilk günkü gibi bebeğimsin ve sanırım hep öyle kalacaksın.
Senin için hep endişeleneceğim,senin için hep önünde arkanda gezineceğim,senin için hep dağları delecek kuvveti kendimde bulacağım.
Anne olmadan önce pekte gerçekçi gelmezdi annelerin anlatıkları.Bu kadar endişe bu kadar çabalama niyeki derdim hep.Büyüyor işte ne gerek var bu kadar itinaya derdim.
Derdimde kendim anne olunca hepsinden dahada bir beter hale geldim.Artık bende endişleneniyorum,kendime engel olamadığım koruma duygum hep öne çıkıyor.
Saçlarım eskisi gibi hergün fönlü değil,yüzüm gözüm boyadan görünmeyecek halde değil,tırnaklarımda bir gram bile oje yok, kıyafetlerim eskisi kadar afilli değil hatta kendime ayıracak vaktim bile yok desem yeridir.Ama artık bunların bile önemi yok.Sen geldin ya sen yanımdasın ya...
Bugün hem senin hem benim doğum günüm.Sen geldiğin gün hayatım 2. yaşına girdi.
Ömür boyu sağlıkla,mutlulukla yaşa.Hayat sana hep gülen yüzünü göstersin.
Hep bebeğim olarak kalacaksın.
Hani yanıma gelince hep diyorusn ya bana oğlum de,bitanem de,paşam de diye.
İşte diyorum paşam,oğlum,aşkım sen benim herşeyimsin.
Sen benim bitanemsim.
Beraber geçireceğimiz nice yıllara.....
Küçükbey,36 aylık
