:))
Amanda aman ne kadar usluymuşum ben hele bi bakın...
Annemin özenerek aldığı kumaşı eski, ayaklı dikiş makinasıyla fare tıkırtılarına benzeyen sesler çıkararak binbir zahnmetle diktiği eteğimi giyerken bendeki sevinci görmeliydiniz.Artıkın bu gece yatarken bile çıkarmam üstümden diye düşündüğüm eteğimle hava atmaya çıkınca dışarı olanlar olduuuu.Erkek müsvettesi arkadaşlarım zeytin ağaçlarının dallarında maymun misali yaylanırken ben nasıl olurda geride kalırdım.Bu bir faciaaa...Haydi selda göster kendini sende yapabilirsin bunu hooppp evet evet uçuyorum uçuyorum veeee ağacın altta kalan dalına asılı kalıyorum.Olamazzzzzzz...Etek yavaş yavaş daldan aşağı ikiye bölünüp parçalanırken ben uçuşa değil inişe geçiyorum veee havada olmam gerekirken yerdeyim.Yeni eteğimin yırtıldığınamı ağlayayım yoksa ayağımdaki kocaman sıyrığamı yada annemim (ki beni hiç dövmezdi
)pavarottiyi andıran sesiyle bana okuycağı operayamı???Sizce hangisi daha az canımı acıtır???
Yettimi??? YETMEDİİİ...
Annem bana hep derdiki kızım sakın salıncakta ayakta sallanma.Ama kim dinlerrr.Hem o zamanlar şimdiki gibi öyle plastikten arkası önü korumalı salıncaklar yoktuki.Bildiğiniz demirden önü arkası açık salıncaklar boy gösterirdi çocuk bahçelerinde.Baktım etrafıma babam yok ortalarda annemse kardeşimi kaydırmakla meşgul.Fırsat bu fırsat dedim çıktım salıncağın tepesine.Ayaktayım ve elimi uzatsam gökyüzüne değicem.Öyle bir ruh hali içindeyim yani....En son duyduğumsa annemim ey kafanı ey kafanı nidaları.En son hissettiğimse başımda tarifsiz bir acı.Salıncaktan düşmekle kalmamış birde bana doğru gelen salıncağa bakmak için başımı kaldırmıştımki keskin demir kafamın tepesini kaldırıp geçmişti.Ağlasam olmazzz ağlamasam olmazzz.Aslında
